Dyslexie bij +16-jarigen: het belang van een geïndividualiseerde diagnose

Drs. Pieter Depessemier & prof. Caroline Andries | Psychologie & Opvoedkunde, Vrije Universiteit Brussel, België

In de onderwijswereld zijn mensen met dyslexie al lang geen vreemden meer. Deze lees- en schrijfstoornis is immers al jaren erkend en reeds tal van onderzoeken zijn met betrekking tot dit thema gevoerd. Toch worden hulpverleners nog regelmatig met moeilijkheden geconfronteerd bij onder andere de diagnostiek en behandeling van dyslexie bij oudere studenten. De aanleiding hiertoe is duidelijk: Wat gekend is i.v.m. dyslexie heeft voornamelijk betrekking op lagere schoolleerlingen (6-12 jaar) en deze kennis is niet in alle gevallen door te trekken naar laat-adolescenten (17-20 jaar). Ook het gebruik van diagnostische instrumenten, afgestemd op 6 tot 12-jarigen, is voor oudere dyslectici vaak niet meer opportuun.

Dit gegeven én het feit dat steeds meer dyslectici doorstromen naar de hogeschool of universiteit, benadrukken de noodzaak tot onderzoek gericht op deze doelgroep.

Vanuit de vakgroep Ontwikkelings- en Levenslooppsychologie van de Vrije Universiteit Brussel zijn we gestart met een onderzoek naar dyslexie bij laat-adolescente leerlingen/studenten die (willen) verder studeren. Vanuit een conceptueel model dat de diagnostiek rechtstreeks aan de behandeling (en dus praktijk) koppelt, werd er een testbatterij ontwikkeld om de lees- en schrijfvaardigheid van laat-adolescenten te evalueren.