Het leven van een showbizzjournalist: glitter & glamour of een tweederangsjob? Jelle Brans werkt al meer dan twee jaar voor de VIP-redactie van Het Laatste Nieuws. Hij is dus de aangewezen persoon om de clichés rond showbizzjournalistiek te bevestigen of te ontkrachten.

Ooit gedacht op een showbizzredactie terecht te komen?

Brans: 'Ik wist wel al heel snel dat ik journalist wilde worden. Ik heb altijd iets met taal willen doen. In het middelbaar schreef ik al goede opstelletjes. Mijn eerste studiekeuze was dan ook Germaanse Talen, maar na drie maanden ben ik ermee gestopt. Het was duidelijk niets voor mij. Film boeide me eveneens, dus besloot ik scenarioschrijven op het RITS te proberen.. Zo kon ik mijn passie voor film en schrijven combineren. Toch merkte ik dat de filmwereld niet helemaal mijn ding was en dat ik mij vooral op het schrijven wilde concentreren. Daarom heb ik nog een jaar journalistiek bijgestudeerd op de Lessius Hogeschool. Na mijn studies heb ik eerst een tijdje voor een magazine gewerkt, voor Het Laatste Nieuws mij een vaste stek op de VIPS-redactie aanbood.'

Op showbizzjournalistiek wordt wel eens neergekeken. Voel je dat soms?

Brans: 'Ja, over de showbizz in Het Laatste Nieuws wordt vaak heel denigrerend gedaan. De krant wordt nog vaak – ten onrechte- met riooljournalistiek geassocieerd. Toen ik daar in het begin aan de slag ging, hadden mijn vrienden allemaal zoiets van ‘Wat ga jij nu doen?’. Ik moet toegeven dat Het Laatste Nieuws op dat moment ook niet mijn favoriete krant was, maar ik merkte vlug dat er alleen maar bekwame journalisten werken. Er heerst een heel strenge ethiek over hoe je bepaalde maatschappelijke problemen en delicate issues benadert.
Ik kan natuurlijk niet ontkennen dat wat ik doe een lichtere vorm van journalistiek is. Dan heb ik het vooral over de onderwerpen, niet over de manier waarop je de onderwerpen benadert. Een primeur bemachtigen over Laura Lynn is even moeilijk als een primeur te pakken krijgen binnen een ander domein. De maatschappelijke relevantie is misschien minder, maar ik ga niet zeggen dat het slechter is. Het feit dat er op neergekeken wordt, vind ik dus deels onterecht. Al besef ik dat dat nooit zal veranderen.'

Wat zijn de momenten waarop je denkt ‘Ik heb echt de leukste job op aarde.’?

Brans: 'Tijdens het Eurovisie Songfestival. Als kind was het altijd mijn droom om ooit eens in de zaal te kunnen zitten. Nu kan ik alles van op de eerste rij volgen en zelfs backstage artiesten ontmoeten. Maar het leukste wat ik ooit gedaan heb, was een evenement in LA vorig jaar: The International Press Junket. De grote Amerikaanse productiehuizen nodigen de buitenlandse pers uit om met de celebrities te komen praten. Sharon Stone, Jennifer Aniston, Jack Bauer van 24 (zucht)…ik heb ze allemaal mogen interviewen. Verder was ook de ontmoeting met Madonna een hoogtepunt. Ik heb haar niet mogen interviewen, maar wel een vraag kunnen stellen op een persconferentie. Ik stond ook op de eerste rij tijdens haar concert vorig jaar. Dat was echt zalig.

Natuurlijk zijn er ook dagen dat ik met puur lucht bezig ben, maar dat neem ik erbij. De job bestaat uit 70% lucht en 30% coole dingen, maar die laatste zijn dan wel zo cool dat ze het allemaal de moeite waard maken. Er zijn soms dagen dat ik denk: wat heb ik nu eigenlijk bijgedragen aan de wereld? Maar hoeveel mensen gaan elke dag naar huis met de gedachte dat ze iets zinvol gedaan hebben? Zo’n dingen neem je erbij.'

'De job bestaat uit 70% lucht en 30% coole dingen, maar die laatste zijn dan wel zo cool dat ze het allemaal de moeite waard maken.'

Zijn er BV’s die je op het eerste zicht niet aanstonden, maar die eigenlijk leuke mensen zijn?

Brans: 'Ja, Frans Bauer. In het begin vond ik hem een echte windbuil, maar nu vind ik hem ne crème van ne mens. Hij heeft altijd het beste voor met iedereen en is ook slimmer dan je denkt. Volgens mij moet hij gewoon de domme volksjongen spelen.'

Ben je soms emotioneel betrokken bij je job?

Brans: 'Een collega van me zegt altijd: ‘Ik heb geen vrienden in de showbizz, maar ik kom met iedereen overeen’. Zo moet het ook. Als journalist moet je een zekere afstand bewaren. Dat wil niet zeggen dat ik geen sympathie koester voor sommige BV’s. Kate Ryan heb ik bijvoorbeeld goed leren kennen tijdens het Songfestival twee jaar geleden… en dan begin je al eens over andere dingen dan het werk te praten. Leuk, maar je komt makkelijk in conflictsituaties terecht. Zo vertelde ze mij dat ze een nieuwe vriend had, maar dat haar familie dit nog niet wist. Wat doe je dan? Publiceren of niet. Dit soort toestanden zijn dagelijkse kost. Van een andere BV wist ik bijvoorbeeld dat haar kindje erg ziek was en in coma lag. Gezien de gevoeligheid van het onderwerp, besloot ik om het verhaal niet te brengen, maar een dag later stond het wel in een ander blad. Het is altijd wikken en wegen, samen met de hoofdredacteur. Soms zijn er wel eens BV’s die kwaad worden, omdat we iets publiceren dat ze liever niet open en bloot hadden gezien. Gelukkig waait zoiets na een tijdje wel weer over.'

Zijn er BV’s die je absoluut moet mijden omdat je bij hen op de ‘zwarte lijst’ staat?

Brans: 'Ja. In begin van mijn carrière heb ik een stuk geschreven over de zwangerschap van een actrice, maar die was daar helemaal niet gelukkig mee. Tot op de dag van vandaag wil ze met mij niets meer te maken hebben. Je leert uit je fouten. Ondertussen ben ik een stuk voorzichtiger geworden. Mijn twee collega’s zijn ouder en staan al langer in het vak, waardoor ze ook al meer vijanden hebben. Soms moet ik telefoneren in hun plaats, omdat bepaalde mensen hen liever niet meer spreken. Dat hoort bij de job. Ik durf zelfs zeggen dat je geen goede showbizzjournalist bent als je geen vijanden hebt. Al bij al zijn showbizzjournalisten in België extreem braaf in vergelijking met onze buurlanden. Ik had het daarnet over dat kindje dat in coma lag; zoiets zou in Engeland op de voorpagina van alle tabloids staan. Terwijl daar hier geen sprake van was, omdat we de ouders wilden sparen.'

Het valt op hoezeer je op je woorden let en niet al teveel details verklapt. Moet je soms niet op je tanden bijten om niet de laatste goede roddel aan je vrienden te vertellen?

Brans: 'Tegen mijn vrienden kan ik alles zeggen. Hoewel, sommige van mijn vrienden zijn journalist bij concurrerende media. Voor hun moet ik uiteraard wel bepaalde dingen verzwijgen. Omgekeerd kan ook. Mijn vorige huisgenoot werkte als regisseur voor de televisie en via hem kwam ik altijd de laatste nieuwtjes uit de sector te weten. Je moet dan afwegen of je die zaken al dan niet publiceert. Enerzijds wil je geen primeur mislopen, anderzijds wil je je vriend niet in de problemen brengen.'

Hoe lang zie je je dit werk eigenlijk nog doen?

Brans: 'Goede vraag. In het begin heb ik gezegd dat ik dit werk maar een jaar of vijf zou doen. Eigenlijk geldt die regel nog altijd, maar het is niet iets dat ze graag horen bij de krant. Ze investeren niet in journalisten om ze vervolgens weer snel te laten gaan. Maar ik wil nog van veel zaken in de media proeven. Radio of televisie bijvoorbeeld. Ook verslag uitbrengen van grote sportevenementen of deel uitmaken van de verkiezingsshow lijken me heel leuke dingen om te doen. Ach, ik zie wel, momenteel zit ik goed op de VIPS-redactie. Dat is waar ik goed in ben. Showbizz is echt mijn ding.'

Natalie Gielen, Sarah Puts en Kim van de Perre

Masterstudenten journalistiek 2007-2008

www.penhouse.be

April 2008